Bazen Herşey Gerçekten Sadece Bu Kadardır..

Çocuk Mu İş Mi ? Kararı Mutlulugunuz Belirlesin ..

İnsanlar ne kadar çok sever kendi değer yargılarıyla başkalarını yargılamayı.. Kendisi çocuklarını tek başına büyüttüğü için çocuğunu bakıcıya bırakan, evinin temizliğini çocuklarının bakımını başkasına bırakan kadınların annelik, kadınlık yapmadığını söylemek ne kolaydır  bazıları için. Bazıları içinse evde olmak tembelliktir.

İkisininde zor , ikisinin de güzel yanları vardır ;

• Bütün gece defalarca uyandıktan sonra  hiç uyumamıştan bile daha kötü durumda işine gider çalışan kadın.
• Tüm gününü çocuğun yemeği, temizliği, uykusu, oyun ihtiyacı , yemek, ütü vb bitmek bilmeyen ev işleriyle geçirip sonra da “bütün gün evdeydin dinlenmişsindir” muamelesi görür evdeki kadın..

• O kadar fiziksel yorgunluğun , uykusuzluğun üstüne işine gittiğinde iş arkadaşlarıyla sohbet edip ev ve çocuk dışında bir dünyanın da varlığını görebildiği için kendini iyi hisseder çalışan kadın..
• Ne kadar yorulsa da akşam çocuğunu uyuttuktan sonra kendine bir yorgunluk kahvesi yapıp sanıldığının tersine  o gün “ilk” defa otururken “olsun , onlara değer” diye düşünüp mutlu olur evdeki kadın.
• Gün içindeki yoğun iş temposunun sonunda eve gidip çocuğuyla zaman geçireceğini hayal ederken aniden çıkan bir iş yemeği, toplantı ile yıkılır çalışan kadın, her gün erken uyumasını beklerken o gün eve gittiğinde çocuğunun uyumamış olmasını diler .
• Tüm gün çocuğunun beklentilerini karşılarken kendini “yok” hisseder evdeki kadın..
• Çok yorgun bir günün ardından en azından ertesi gün bir ara uyuma, dinlenme ihtimali vardır evdeki kadının , o ihtimal ona güç verir ,  iyi hissettirir .
• Bütün gün çocuk ve evle ilgilenen kadın ,  kendine zaman ayırmayı  düşünemeyen evdeki kadın, çocuklarıyla oynarken oyunda değildir çoğu zaman ve bunu en çok da çocuk hisseder.
• Gün boyu çalışıp çocuklarına özlem duyan kadın eve geldiğinde belki zaman olarak az ilgilenir çocuğuyla ama tam ilgilenir, çocuğuyla oynarken , bütün kalbi, aklı, ruhuyla oyundadır ve o az da olsa geçirilen zaman her ikisi için de öyle anlamlı , öyle yoğun ve doludur ki..

Peki çocuğunuz doğdu , Çalışmalı mıyım , Çocuğumu kendim mi büyütmeliyim ? Nasıl karar vereceksiniz ?

İşte bu konuda yapılacak şey bellidir , kararı MUTLULUĞUNUZ belirleyecektir , çünkü siz hangi seçimi yaparsanız yapın yaptığınız seçimle mutlu olduğunuz sürece , çocuğunuz bunu hissedecektir ve o da öyle mutlu olacaktır.

Siz mutlu değilseniz bütün gün yanında olsanız da onu mutlu edemezsiniz.

Siz mutluysanız onun mutlu olması için günde birkaç saatiniz de yetecektir.

Ancak şunu bilmelisiniz ki ;

İster çocuk için işinizi bırakmış olun, ister çocuk doğurduğunuz için çalışmayı düşünmemiş olun , yaptığınız , yapacağınız iş ne olursa olsun ;

“Sadece para değildir çalışmak..”

• Çalışmak nefes almaktır .
• Çalışmak paslanmamaktır.
• Çalışmak sizin gibi insanlarla bir arada olmaktır.
• Çalışmak kendinize bakmak zorunda olmaktır :)
• Çalışmak paylaşmaktır, üzüntülerinizin, sıkıntılarınızın içinde kalmaması demektir.
• Çalışmak , çocugunuzun geleceğine katkıda bulunmaktır.
• Çalışmak sizin gücünüzdür. Dünyanın her türlü hali vardır. Her zaman için için kendi ayaklarınız üzerinde durabilmeniz gerekir. 

Çocukların , annelerinin yanında olmaya ihtiyacı olan yıl sayısı sınırlı ve az ( ilk yıllar)  ama maddi manevi katkınıza ihtiyaç duyacağı zaman ise neredeyse tüm yaşamı boyuncadır J

Çalışan kadınlar , unutmamalısınız ki ;

Bu dünyaya bir çocuk getirdiyseniz , onu en iyi şekilde büyütmelisiniz, elbette kendinizi ve mutluluğunuzu hiçe saymadan..

“Bu dünyanın tek bir çocuğun bile ışığına çok ihtiyacı vardır "

İş ve özel hayat dengenizi kuramayacaksanız, eğer çocuğunuzla geçireceğiniz birkaç saati bile ondan esirgeyecekseniz , sadece işinizle geçirdiğiniz bir hayatın ilerlemiş bir anında geri dönüp baktığınızda çocuğunuzla yaşadığınız anılar işle ilgili anılarınızın üstüne geçemiyorsa , geri dönüşü olmayan bir pişmanlık duyabilirsiniz .

Süresi değil ama onlarla geçen anlar öyle değerli ki, ve o kadar çabuk büyüyorlar ki , o anları dünyasal hırslar yüzünden atlamayın asla..

Kolay mı bu dengeyi sağlamak  ? Hiç değil ama isterseniz yaparsınız , sadece KENDİNİZE İNANIN yeter.

Çocuğunuzla Beraber Yapabileceğiniz Bir Tarif : Muzlu Ekmek

MUZLU EKMEK

İşte çocuğunuzla beraber yapabileceğiniz , çocuklarınızın en çok seveceği ekmeklerden biri haline gelecek tariflerden biri

Malzemeler

       2 yumurta

       1 ¾ bardak elenmiş un (2 bardaktan biraz az)

       2 çay kaşığı kabartma tozu ve ¼ çay kaşığı karbonat

       ½ çay kaşığı tuz

       1/3 bardak ayçiçek yağı

       2/3 bardak şeker

       1 bardak ezilmiş muz (yaklaşık 3 orta boy muz)

İhtiyaç Duyulacak Araç & Gereçler

       Fırın (büyük yardımı ile kullanılması gerekiyor)

       Ölçmek için bardak  ve kaşık

       Mikser

       Elek (unu elemek için)

       Spatula

       Karıştırma kabı

Yapılacaklar

1.    Fırını önceden 180° C ısıtın.

2.    Karıştırma kabında  önce yumurtaları çırpın. Üzerine unu eleyin, kabartma tozu , karbonat ve tuzu koyun ve çok iyi karıştırın.

3.    Büyük bir kaba ayçiçek yağını koyun, az az şekeri ekleyin ve iyice karıştırın. Diğer kaptaki unlu karışımın bir kısmını yağ ve şeker karışımının içine koyun , çırpın. Ezilmiş muzların bir kısmını koyun ve karıştırmaya devam edin. Herşey çok iyi karışıncaya kadar biraz unlu karışım, biraz muz, sonar yine un, yine muz ekleyin .

4.    Fırın kabına koyun , fırında 60-70 dakika pişirin.

5.    Biraz soğumasını bekleyerek servis yapın.

Afiyet olsun..

Çocuklarda Yeme(me) Sorunları & Kendinizin ve Hayatın Gerçekleri

Yemek yeme konusu son zamanlarda o kadar çok karşımıza çıkıyor ki , çocuğu yiyen anneler bile nazar değmesin diye "benimki de yemiyor" demeye başladı. Hangisi gerçek hangisi değil ayırdetmek zor ama yine de bu yeme(me) konusunun zamane çocukları için bir sorun olduğunu söyleyebiliriz.   

Çocuğun az yemesi  ve yememesi ile ilgili anne babalardan gelen şikayetleri ve buna karşılık verilen cevapları burada sıralamayacağım, bunları birçok yerde bulabilir ya da duyabilirsiniz. Fiziksel  ve psikolojik sebeplere dayalı iştahsızlık problemlerini de tamamen  bu yazının kapsamı dışında tutuyorum. Bu konularda mutlaka konunun uzmanlarına danışmalısınız.

Burada yazacaklarım  kişisel görüş ve önerilerimdir ve tamamen tecrübeye dayalıdır . Ben, bu sorunları ilk çocukta yaşamış hala yaşayan, ikincisinde yaşamamış, yaşamamaya çalışan biri olarak - konuyabiraz daha farklı bir açıdan, hayatın içinden bakmak ve bilimsel gerçekleri ve uzman görüşlerini asla reddetmeyecek şekilde ancak belki bazı durumlarda uzman görüşlerinin aksini savunarak , size farklı bir bakış açısı kazandırmak ve böylelikle bir ölçüde hayatınızı kolaylaştırmak istiyorum.

"Üzgünüm bu konuda yorum yapamam.."

Türk halkı olarak her konuda yorum yapmayı çok severiz. Bir arkadaşım anlatmıştı , tanıdığı biri Londra’ya gitmiş ve taksiye binmiş.  Her Türk vatandaşı gibi oturur oturmaz taksi şoförüne sormuş - İngilizce olarak  tabi – “Nasıl gidiyor memleket işleri ? “  diye. İyi giyimli taksi  şoförü cevap vermiş  “ Politika ne yazık ki bilmediğim bir konu , size yardımcı olamayacağım, üzgünüm ”  Bizde asla yaşanmayacak bir durum olsa gerek J

Konu çocuk yetiştirmek olunca herkes "profesör"dür ..

Halk olarak her konuda uzmanızdır  – özellikle de hiç yapmamış olsak bile  inşaat, dekorasyon, sağlık, pazarlama .... gibi konularda . İş çocuk yetiştirmeye gelince zaten herkes profesördür.  Ne de olsa  herkes çocuğunu herkesten daha iyi yetiştirmiştir ve onun çocuğu tamamen sorunsuz büyümüştür   J hele anne-baba olarak anneanne-babaanne- dedelerle bu konuda uzlaşmak mümkün bile değildir ,  denemelerde gelecek cevap hazırdır  “Bak biz sizi öyle yetiştirdik , kötü mü oldu  ?” Öyle yetiştirmeyip diğer türlü yetiştirseydi nasıl olurdu asla kimse bilemeyecektir nasılsa J

Bir sabah kahvaltısı anısı

Arada sırada olanlara şöyle bir dışarıdan bakmak lazım belkide. Bir sabah okula gitmek için hazırladığım oğlumu evden aç çıkmaması için bir şeyler yedirmeye çalışıyordum ama o da klasik olarak yemek istemiyordu, sabah kalktıktan hemen sonra yemeyi sevmez çünkü. Ama anneyim ya ,   yemesi lazım!

Aynı anda masadan gelen hatta masa sonrası kapıya çıkış aşamasına kadar olan trajikomik diyalogumuzu gözünüzde canlandırmaya çalışayım .

• Baba  “Yemesin zorlama, okuldaki yiyeceği yer”
• Ben “Olur mu, peynirli bir şey çıkar yemez şimdi”
• Anneanne elinde salatalık , domatesle kapıya doğru ilerler, bir lokma daha yesin yeterki  .
• Uzun süredir bizimle olduğu ve sevdiğimiz için bizden biri gibi olan yardımcımız  "Çocuk bu , daha ne kadar yiyecek”

Çocuk ne yapsın ? Bu olaydaki “n” yanlışı bulabilir misiniz ?

Not. Ben gayet eğitimli, bilinçli, çok aşırı korumacı olmayan bir anneyim bu arada. İlk çocuğum da her zaman ince hep 1-2 kilo eksiği olan, her hastalandığında en son aldığı 1-2 kiloyu 3 günde vere, ama her az yediği dönemde endişelenip doktora gittiğimde “gayet sağlıklı bir çocuk bu, üstelik boyu yaşıtlarına göre çok daha uzun” yorumunu aldığım bir çocuk bu arada.  

Aslında ne yapılması , ne yapılmaması gerektiğini bilmiyor değiliz de ..uygulayabilmek apayrı bir şey. Ve bir de kendimizin ve hayatın gerçekleri var ki , bu da durumu biraz zorlaştırıyor ama bunları kabul ettiğimizde hayatımız biraz daha kolaylaşacak belki de.

 Doğru Zannedilen Yanlışlar

1.   Acıkan çocuk eninde sonunda mutlaka yemek yer.  Kesinlikle hayır. Kendi çocuğumdan ve çevremden biliyorum , iştahsız çocuk çok uzun süre yemeden durabiliyor .

2.   Acıkan çocuğun öğün atladığında bir sonraki öğün yiyebilmesi için arada geçecek sürede abur cuburdan uzak tutulması gerekir. Gerekir elbette ama çocuğunuzu eğer kavanozda yetiştirmiyorsanız bunun uygulanması asla mümkün değildir. İstediğiniz kadar eve abur cubur almayın ve vermeyin, o ne yapar eder mutlaka bir arkadaşından, evin bir köşesinden o an için açlığını giderecek bir şeyler bulur.

3.   Çocuk iştahsızsa ve fiziksel problemi varsa kesin psikolojik sebepleri vardır.

Kesinlikle katılmıyorum.

Gerçekler  

1.   Her çocuk hem yapısı hem de iştah durumu çok farklıdır. Anne-babalar da aynı şekilde . Hatta yemek konusunda yaklaşım açısından anne ve baba kendi aralarında bile aynı değildir.

2.   Yeme / yememe sorunu Türk ailelerine ve Türk çocuklarına ait özel bir durumdur nedense.

3.   Yemeyen, yemek istemeyen çocuk asla yemez. Belki çeşitli hokkabazlıklar yaparak ona bir şekilde yedirmeyi  başarabilirsiniz. İştahlı çocuk ise her ortamda her fırsatta yer , iştahsız bir çocuğu (yine fiziksel ve psikolojik nedenlere bağlı değilse) iştahlı bir çocuğa dönüştürme olasılığınız çok azdır . Çevrenizde bunu başaran varsa içten kutluyoruz. Bu sadece büyüdükçe kendi istekleri ile olur .

4.   Eğer siz yemeyen çocuğunuzun ya da sadece siz yedirdiğinizde yiyen çocuğunuzun yemesi için ne yapmanız gerektiği ile ilgili uzman görüşü alma noktasındaysanız , moral bozmak istemem ama – zaten biraz geç kalmışsınızdır. Çünkü bu aşamada muhtemelen yapılması gerekenleri   zaten yapmamışsınızdır –  ve işte bu yüzden de bundan sonra yapmanız daha da zordur. Dolayısıyla bu bilgileri henüz bebekken öğrenmelisiniz ki  bu konuda önce kendinizi eğitebilir ve o büyüdükçe daha bilinçli , kararlı davranabilir , en azından yemek yeme/yememe konusunun sorun haline gelmesini önleyebilirsiniz.  Ya da benim gibi ikinci çocuğunuzda uygulamaya koyabilirsiniz ya da daha bebekken yeme sorunu yaşadığını söyleyen yeni anne-babalara iletebilirsiniz.

5.   Eğer hasta olduğunda, yemediğinde , az yediğinde yapılmaması gereken şeyleri yaptıysanız  yanlış olduğunu bile bile – ki itiraf ediyorum ben hepsini yaptım  – sizin doğanız onun az yemesine , bir öğün bile aç kalmasına dayanamıyor  demektir. Siz yedirdiğinizde iyi yediğini,  kendisine bırakırsanız az yiyeceğini düşünüyor,  sağlıksız olmadığı halde 1-2 kilo daha alsın diye çaba harcıyorsanız – söylenen kuralları ve aslında ideal olduğunu düşündüğünüz disiplini uygulamaya çalışmanız , kendi gerçeğinizle kendi doğanızla mücadele etmek demektir ve 1-2 denemeden sonra başaramayacağınızı düşünerek daha çok moraliniz bozulacaktır.

 Umutsuzluğa kapılmayın.. Peki bu durumda ne yapmalı ?

·    Çocuğunuzu ve kendinizi tanıyın, çok iştahlı bir çocuk değilse  önce bunu kabullenin, onun doğasıyla da kendi doğanızla da mücadele etmeyin.

·    Mümkün olduğunca yemek yeme / yememe konusunu sorun olmaktan çıkarın, hiç konu bile etmemeye çalışın , özellikle çocuğunuzun yanında.  Eğer kuralları uygulamak konusunda çok katı ve disiplinli bir yapınız yoksa, siz yedirdiğinizde sağlıklı şeyler yiyecekse siz yedirin, gerekiyorsa tv karşısında ve bunu ise asla konu etmeyin

·    Yemekleri mümkünse tüm aile bireylerinin masada olacağı sohbet ortamı haline getirmeye çalışın. Bundan vazgeçmeyin , uzun süre gelmek istemese bile.

·    Menüleri ve sunuluşunu mümkün olduğunca çeşitlendirin ve eğlenceli hale getirin. Bu konuda asla pes etmeyin, her gün ya da her hafta “bunu sever ” diye özenerek yaptığınız yeni bir tarifin tadına bile bakmak istemezse dahi .

·    Yese de yemesede masada sağlıklı yiyecekler , sebze, salata bulundurun. İlerisi için aklında mutlaka yer edinecektir.                                                                                          

·    Yemek seçimi konusunda asla önyargılı olmayın ve önyargılı konuşmayın , “ Onu asla yemez” gibi, özellikle de çocuğunuzun yanında . Yemesi gereken bir gıdanın farklı formlarını deneyin ve asla pes etmeyin. Örnek olarak küçükken tavuğu çok seven oğlum bir dönem hiç tavuk yemek istemedi , bir dönem sadece şinitzel yedi , sonra onu da bıraktı ve şimdi evde yaptığım tavuk şişi severek yiyor ama başka hiçbir çeşit tavuk yemiyor..

·    En yakınlarınızın bile yorumlarına “Neden yemiyor? “ “Çok zayıf “ “Biraz kilo alsa” “Yine yemedi” gibi ..  kulağınızı tıkayın , eğer çocuğunuzun boy ve kilosu doktorunuzun kontrolünde sağlıklı gidiyorsa.

·    Bu konuda asla başka çocuklarla, özellikle de kardeşleriyle  kıyaslamayın.

·    Spor yapmaya özendirin, hem disiplin hem de iştahı konusunda çoğunlukla yardımı olacaktır.

Ve unutmayın ki

·    Çocuk için sağlık eşittir çok kilolu olmak değildir .

·    Önemli olan ne kadar kalori aldığı değil bu kaloriyi nasıl, hangi besinlerden aldığıdır.

·    Çocukken çok zayıf olan bir çocuğun gençlik döneminde ya da yetişkin olduğunda da hala bu sorunla yaşadığı durumuna hemen hemen hiç rastlanmaz. Ama çocuk yaşta başlayan obezite eğer kontrol edilemezse ileriki yıllarda da sorun olmaya devam edecektir .

Tüm çocuklarımızın sağlıklı olması dileğiyle ..